كه باطنش با ظاهرش كه مىگويد : قصدم از حضور در اين مكان و ايستادن در اينجا جز براى خداوند - جلّ جلاله - و طلب خشنوديهاى او نيست ، موافقت داشته باشند . حكايت كرده‌اند كه يكى از خواصّ و برگزيدگان در خلوت و تنهايى مشغول عبادت خداوند - جلّ جلاله - بود ، و در نزديكى او درختى وجود داشت كه پرنده‌هايى در آن زندگى مىكردند . وى سجّادهء خود را به زير آن درخت انتقال داد ، تا به درخت و آواز پرندگان كه در درخت بودند انس بگيرد ، ولى از ناحيهء خداوند - - جلّ جلاله - معاقب گرديد و به او گفته شد : آيا انس با ما آن قدر ارزش نداشت كه تو را از درخت و پرندگان بىنياز نمايد ؟ وى توبه نمود و دانست كه با اين انس گرفتن ، خود را به خطر انداخته است . و نيز آورده‌اند كه يكى از اهل محاسبه و مراقبه كه با نشاط و اهتمام و شادمانى مشغول نماز بود ، به درگاه خدا عرض كرد : پروردگارا ، آيا در رابطه با حضور قلب و اقبال و توجّه قلبى در نماز چيزى باقى مانده كه من پيش از مرگ اصلاحش كنم ؟ گفته شد : بله ، تو به نسيم سحرگاهان انس مىگيرى ، و غير ما ، تو را به نشاط مىآورد ، و صفات خواصّ ابرار و برگزيدگان چنين نمىباشد ، پس در بندگى تو شرك و انگيزهء ديگر غير از اخلاص عبوديّت كه مراد ما است ، وجود دارد . اگر حال بنده‌اى كه به نماز مكلّف است مقاوم و استوار باشد ، به گونه‌اى كه به تغيير مكانها ، اخلاص و اختصاصش به خداوند ديگرگون نمىگردد ، افضل آن است كه در انتخاب مكان نماز و محلّ دعا ، هر مكان و جايگاهى را كه شرع مقدّس به آن فضيلت داده انتخاب و پيروى نمايد ، كه با فضيلت‌ترين آنها خانه‌هاى خداوند - متعال و جلّ جلاله - و مساجد است كه مخصوص عبادت اوست ، و برترين مسجدها ، مسجد الحرام و مسجد [ النّبيّ صلّى اللَّه عليه و آله در ] مدينه مىباشد . و البتّه مطلب در اين رابطه بسيار است و ما تنها مقدارى از آن را فراهم آورده ، و در اين راستا بر اساس روايات ذكر مىكنيم .